The Art and Life of A Doll Maker

Eminönü'ne gittiğinizde, bütün o keşmekeş ve kargaşanın içinde gezinirken ; Kapladığı yüzölçümüne ek olarak bir sürü pazar poşeti ile önünüzden sallana sallana yürüyen teyzelerden (evet, acımasızım), Yine aynı teyzelerin sanki bütün yol onlarınmış gibi zart diye yolun ortasında durup yanındakiyle çene çalmaya başlamasından, Cam baharat değirmeni istediğiniz satıcı adamın kutudaki plastik şeyi size cam diye satmasından (sizin de mal gibi kontrol etmeden almanızdan), Mahmutpaşa'nın her yanından fırlayan -pardon hanfendi size abiye lazım mıydı? ya da sünnet kıyafeti yada kaban lazım mıydı ablacııım-  diye soran hanutçu lardan,    bunalır, ruhunuzu da alıp iki dakka bir yerlere ilişmek isterseniz buyursunlar: Brew Coffe Works .  Kendileri İstanbul'da  son dönemde benzerlerine sıklıkla rastladığımız üçüncü nesil kahve mekanlarından. Yeri neresi diye soranlara, cadde sokak ismi veremiycem kusura bakmayın bilmiyorum çünkü ama şöyle anla...

Bazı insanların, özellikle de kızların, mazisi çok önceye dayanan, bir şey olduğunda akla ilk gelen, gelecekte bir şey (bir tatil, bir gezi vs) yapılacaksa hala onunla yapılması planlanan, ama bu arada hıyarlık edip doğru dürüst hiç arayıp sormadığımız bir arkadaşı vardır. Benim o kontenjandaki can ciğer dostum Duygu'dur mesela. Hep orda olduğunu bilirim, aynı şekilde o da benim..Pazar günü uzunca bir aradan sonra buluştuk . Galata' da manyak bir kahvaltı ettikten sonra bir arkadaşının Ortaköy'de meze tükanı açtığını söyledi, atladık taksiye -arkamızda güzelim şemsiyeyi unutarak - (meydanda kaldı o kesin!), geldik tükana. Ortaköy :) Benim de memleketin bağrından çıkan her birey gibi "Ortaköy'de kumpir yiyelim mi" şeklinde kan şekerimle doğru orantılı bir fantezim var. Ama o kadar. Yani kumpir yemeye Ortaköy'e gitmeye çalışma dışında fazla bir tanışıklığımız yok kendisiyle. O yüzden tam kafamda canlandıramadım nasıl bir yer, ne yenir, mezeci mi, nass...