The Art and Life of A Doll Maker

Eminönü'ne gittiğinizde, bütün o keşmekeş ve kargaşanın içinde gezinirken ; Kapladığı yüzölçümüne ek olarak bir sürü pazar poşeti ile önünüzden sallana sallana yürüyen teyzelerden (evet, acımasızım), Yine aynı teyzelerin sanki bütün yol onlarınmış gibi zart diye yolun ortasında durup yanındakiyle çene çalmaya başlamasından, Cam baharat değirmeni istediğiniz satıcı adamın kutudaki plastik şeyi size cam diye satmasından (sizin de mal gibi kontrol etmeden almanızdan), Mahmutpaşa'nın her yanından fırlayan -pardon hanfendi size abiye lazım mıydı? ya da sünnet kıyafeti yada kaban lazım mıydı ablacııım-  diye soran hanutçu lardan,    bunalır, ruhunuzu da alıp iki dakka bir yerlere ilişmek isterseniz buyursunlar: Brew Coffe Works .  Kendileri İstanbul'da  son dönemde benzerlerine sıklıkla rastladığımız üçüncü nesil kahve mekanlarından. Yeri neresi diye soranlara, cadde sokak ismi veremiycem kusura bakmayın bilmiyorum çünkü ama şöyle anla...

Evet O benim. Ya da yarasa. Saat 01:32. Hiç fark etmez şu an. Son zamanlarda geç saatlere kadar çalışıyorum. Daha doğrusu çalışmaya geç saatlerde başlayıp sabahlayarak bitiriyorum. Ama bir iyi geliyor bir iyi geliyor. anlatamam. Beynim gece 12'den sonra daha işlevsel hale geliyor. Yani normal insanlarla mantıklı muhabbetlere giremem o kadar geç saatlerde, beni aşar, beynimin o lobu artık kısmen yanmış oluyor o saatlerde çünkü. Ama mesela abidik gubidik bir konu olsun 1 saat nutuk atabilirim. Neyse ki genelde o saatte Volkan uyuduğu ve Obi de beni satıp gidip Volkan'a salça olduğu için bunun yerine ruhuma milyon kat daha iyi gelen bir şeyi yapabiliyorum. Bilmiyorum sizin şükrettiğiniz bir şey var mıdır hayatta -ki bunu sormak bile tuhaf geldi vardır mutlaka, olmalı - ben özellikle ortalık sakinleştiğinde (bir çok şeyin yanında tabii) ellerim için şükrediyorum. Yazıyorum, çiziyorum en çok da dikiyorum. Ellerimi kullanarak bir şeyler yaratıyor olma düşüncesi bile keyif veriyor. ...