The Art and Life of A Doll Maker

Insanların bebeklerini yapmak bana cok ilginc geliyor. Yaptigim her bebek bir hikaye cünkü. Biyografi yazmak gibi. Herkesin anladigi ama konusmadigi bir dilde. Hicbirsey yokken ortada hayat vermek ve icini yazmak gibi. Yaptigim sey bende boyle anlam buldugundan, ne zaman "kisiye ozel" seyler ureten insanlar gorsem yada tanissam cok ortak noktamiz oldugunu dusunuyorum. Cok farkli seyler yapiyor olsak da aslinda ayni yerden cikiyoruz yola. Elimize igneyi, makasi, tahta parcasini, cami, kalemi... aldigimiz anda gelen siparisin dunyasina giriyoruz. Biz buna terapi diyoruz cogu zaman, bazilari siparis diyor:) Sevgiler, Gamze

Chill-Out Festival'de tanıştığım harika insan Atakan ipuçlarını verdi, bana yolu çizmesi kaldı. İşte Nazlı Fabien ve hikayesi:       Nazlı yaşıtlarına göre sakin bir kızdı.   Ama hayal gücü çok genişti. Mesela küçükken, çay saati oyunlarındaki hayali çayları içmek yerine o anların resmini yapmak hoşuna giderdi. Kreşte bahçe izinlerinde toprakta çıplak ayaklarla koşmaktansa toprağa elleriyle dokunup oynamayı severdi, topraktan bir dünya yaratırdı. En çok da annesiyle mutfağa girdiğinde sevinirdi. Diğer çocukların dolaptan kırmadan 2 tane yumurtayı tezgaha koymayı marifet sandıkları zamanlarda Nazlı, deneysel yemek yapma fikirleriyle tanışıyordu. Henüz yaptığının yemek yapmak olduğunu bile bilmeden. Yani çok küçükken. ..Ne kadar mı küçükken: Mesela Fırını yakmak denildiğinde içine yanan kibrit çöpü atmayı deneyecek kadar. Bir gün annesi misafirleri için ona verdiği malzemelerden canının istediği bir şeyi yapmasını istemişti. Nazlı için o gün hala dün gibi ca...