Once upon a time, there was a poor architect called Henry. He was the architect of strange impossible things
His works were pretty amazing, everybody were admiring his designs because of the projects were colorfull, ethusiastic, modern, inspired, full of imagination... still, he was a poor architect. He was designing those beatiful houses but noone could ever live in them, because the houses were drawn upside down, means the people had to walk in the air to get in their houses. And he was drawing shoping malls but there was no space to put actuall stores in it, Henry was filled with the trees everywhere, he thought this is better. And his last project was a school but this time he didn't add the stairs, stairs always made me feel me blue he said, so here was a huge building with plenty of classrooms but no stairs.
Once upon a time, there was a poor and odd architect called Henry. He was the architect of strange impossible things
Bir zamanlar Henry adında fakir bir mimar varmış. Henry tuhaf ve imkansız şeylerin mimarıymış.
Henry'nin tasarımları bir harikaymış, herkes bayılıyormuş çünkü tasarımları renkli, modern, ilham kaynağı ve hayal gücü doluymuş... ama yine de Henry fakir bir mimarmış. Evet, o muhteşem evleri tasarlıyormuş ama kimse o evlerde yaşayamazmış , çünkü evler yukarıdan aşağıya doğru çizilmişmiş, yani insanların evlerine girmeleri için hava da yerçekimsiz ufak bir yürüyüş yapmaları gerekiyormuş. Alışveriş merkezleri tasarlamış sonra, ama onların da içlerinde dükkanlar için yer yokmuş, Henry boş olan yerleri ağaçlarla doldurmuşmuş, böyle daha iyi olacağını düşünerek. Son projesi ise bir okulmuş. Bu seferki sorunsa merdivenlermiş. Henry okulu merdivensiz olarak tasarlamış: "merdivenler beni her zaman hüzünlendirmiştir" demiş soranlara. Sonuç olarak ortada bir sürü dersliği olan kocaman ama merdivensiz bir okul varmış.
Bir zamanlar Henry adında fakir bir mimar varmış. Henry tuhaf ve imkansız şeylerin mimarıymış.