The Art and Life of A Doll Maker

Küçükken annem beni ofisine götürdüğü zamanlar etrafta maximum ve yegane ulaşabileceğim nesneler renkli kalemler ve her boyda kağıt olduğundan olsa gerek kendimi kağıt bebek sektörüne adamıştım: kağıt bebek, kağıt çocuk, kağıt koltuk takımı, kağıt dolap, kağıt televizyon, kağıt ev, kağıt apartman, kağıt kağıt kağıt... hayal gücü geniş her çocuk gibi suyunu çıkarana kadar uğraşmıştım kağıtlarla, şimdi hatırlayınca gülümsüyorum tabii, korkunç ciddi ve programlı çalışıyordum çünkü kağıt dünyası için:)  Gelin görün ki aradan geçen yıllarda kağıt bebek sanayii (!) gelişti, sağolsun yüzümüzü kara çıkartmadı, aahh ah, demekki ben sektörü erken terk etmişim, ama zirvedeyken bırakmış oldum sanırım:) Eminim çoğunuzun hayatında kağıt bebeklerin özel bir yeri vardır, hele hele 80'ler-90'lar arasındaki jenerasyonun izlerinin taşıyorsanız... Etsy' de küçük bir araştırmadan sonra kendi top 10'umu yaptım, (sıralamayı karışık yaptım bu arada, en iyi en kötü gibi bir yanlış anla...

    Video oyunlarına karşı olan zaafımı yakın arkadaşlarım gayet iyi bilirler. Ama Playstation hayatımıza girdiğinden beri Playstation oyunlarına video oyunu demek sanki az geliyor, içini doldurmuyor yani. Allah aşkına söyler misiniz, elinizi vicdanınıza koyun, bu video oyunu mu şimdi! PlayStation 3 için Naughty Dog tarafından geliştirilen Last Of Us'ı (biraz geç kalmış olmakla beraber) anmadan hayatımıza devam etmek Uncharted serisi ile büyüklüğünü kanıtlayan Naughty Dog 'a hakaret olmaz da ne olur:) Ben özellikle belli bir konuya bağlı giden oyunları tercih ediyorum, yani hikaye ne kadar sağlamsa benim için o kadar cazibeli hale geliyor oyun. E bir de bunun üzerine renkli karakterleri ve kaliteli görsel platformu da eklerseniz o oyunu almamak ayıptır, yazıktır arkadaşlar :)   As far as my close friends know me I have passion for video games. But to say "a simple video game" is just became harder since the playstation came in to our lifes. Please be honest...

  Once upon a time, there was a poor architect called Henry. He was the architect of strange impossible things   His works were pretty amazing, everybody were admiring his designs because of the projects were colorfull, ethusiastic, modern, inspired, full of imagination... still, he was a poor architect. He was designing those beatiful houses but noone could ever live in them, because the houses were drawn upside down, means the people had to walk in the air to get in their houses. And he was drawing shoping malls but there was no space to put actuall stores in it, Henry was filled with the trees everywhere, he thought this is better. And his last project was a school but this time he didn't add the stairs, stairs always made me feel me blue he said, so here was a huge building with plenty of  classrooms but no stairs.   Once upon a time, there was a poor and odd architect called Henry. He was the architect of strange impossible things   ...

Sevgili blogger arkadaşlarım, değerli takipçilerim, koccaman bir yazı geride bırakmaya yaklaştığımız güzel bir Eylül gününden hepinize selamlar! İptal olan konserler, festivaller, sergilerle dolu dolu bir yazdı gerçekten:) Kimimiz için hayatının en aktif yazıydı belki bu yaz, bazılarımızı evde zor tuttular belki, kimimiz parklarda kitap okudu, kimimiz okuyanları ıslattı, kimimiz çok gaza geldi belki bu yaz, kimimiz hiç gaza gelmediği gibi bu olaya bir anlam da veremedi, kimimizin elinde karanfiller vardı, kimimizde odunlar, kimimiz kendi ülkesinin derdini bitirdi kutupların dertleriyle uğraştı bu yaz, kimimiz sadece durdu, saatlerce...öyle yada böyle, kabul edelim; bu yaz hepimiz büyüdük! Sevgili Yaz, bu sene senden hatıra kalan 2 kareyi paylaşıyorum aşağıda, eminim hatırlayacaksın, gözlerinden öperim, canım yaz:) My dear friends, lovely followers, greetings to you from the day we leave behind a whole summer zone. It was the summer full of the cancelled concerts, festivals...